حس بارون زده ی من در غبار تو کدر شده

                       خاطرات گنگ و مبهم با ظهور تو مرور شد

                        نبود این لحظه ی دیدار مثل روزای گذشته

                        انتظار سرد و خاموش قلبمو در هم شکسته

                        برو دیدار به قیا مت برو که سرت سلا مت

                      برو که دوستت ندارم نمی خوام اشک ندا مت

                       نه من اون گله ی اتیش نه تو اون ابر بهاری

                         با چه شو قی بیارم من اسمتو روی زبونم

                      جاری میشه اشک چشما مم برو دیگه نمی تو نم

                        برو دیدار به قیا مت برو که سرت سلا مت

                                 اگه صدامو میشنوی ، بدون دلم تنگ برات

                    دیشب دوباره ، تو کوچه ی دلتنگو تاریکه خاطره هام قدم زدم

                       دوباره یادت اومد  تو ذهنمو پیش خود ، از اسم تو دم زدم

                           دوباره یادم اومد اون لحظه های بیکسیم، با تو بودم

                                  زیر بارونو ترانه ای از عشق تو سرودم

                              اما  نه  قلب تو دریاست ، هنوزم  به  یادم هستی

                                 میدونم توهم غریبی ، حالا هر کجا که هستی

                                 اگه صدامو میشنوی ، بدون  دلم  تنگ  برات

                           بگو تو همش شب به یاد من بارونی میشه گونه هات

                                   بگو هنوزم  دل  تو طاغت  دوری  نداره

                             بدون هنوز ، شاخه های گل تو را به یاد من میاره

                                   دیگه حتّی قاصدک ها از تو پیغامی نداره

                               هیشکی نیست منو بفهمه ، سر رویه شونم بذاره

                               چه غریبونه نشستم ،چشم به راهت، تک و تنها

                                  چه کنم وقتی که نیستی ،منمو دنیای غم ها

                                  هنوزم ، شاخه های گل تو رایاد من میاره

                           اشک  تو چشمام حلقه بسته ، چشمام  تا  سحر بیداره

                                      پس با عشق زندگی کن واز زندگی لذّت ببر .

                               ღღسکوت عشقღღدر سال ۸۷ دیربه دیر آپ میشه 

                  پریشانم از این دنیای وانفسا

                 کُنم گریه به حال این دل مرده

                         ندانم من که هستم

                                        یا

                          ندانم من چه هستم 

                               شدم عاشق   

                              شدم مجنون    

                                شدم فرهاد  

                         ولی انگار که معشوقم

                 ندانست که شیرین است یا که لیلیست

                   خدایا از این دنیای وانفسا نجاتم

عاشقی ، عاشق پرستی در مِی و مِی خانه مستی

دیدن معشوق خود با جام به دستُ و شراب عشق تو

حالی دارد ، انگار ، بهشت را را داری تو

از چشمان کَهرُبایی رَنگَت برداشتم برق نگاهم را و تاجی

 را که در گلهای لادن با بهار عشق تو پروراندم حَضَران کردم

تو بدان اگر اشکی زِ چشمان عسل رنگت، آید پدید برای

 من از این رفتن به آن قطر نی بوده است و دست تواز

دریای خونینی که هرشب از غمت از دیده بفشانم

برو...برو دیگر لعل بدرخشان ، شو اندر سینه ی آن

کس،که باشد چو خودت بی حسّ و بی پروا و من چون

 شمع خاموشی کنار چنگ بنشینم که هر گاه عاشقی

بیند بگوید زیر لب پروانه اش گم شده است

کاشکی می شد پیشِ کسی سُفریه دل رو وا کنم

کاشکی می شد یکی باشه اونو رفیق صدا کنم

تو آسمونِ یک دلی ستاره ای نمیدمه

بازار بی مهری شلوغ ، امّا وفا خیلی کمه

دلم از غریب و آشنا پرِِِِِ ، هر چه می بینم همه تظاهرٍِِِِِِِِِ

درغم بی هم زبانی کارم از گریه گذشته

خنده با روی لبانم سالهاست دیوانه گشته

با که گویم این همه غمِ غصّه های سر گذشته

هم چون گل پرپر شدن ها راه و رسم سرنوشته

گُفتَمَش نقّاش را نقشی بکش 

از زندگی با قلم نقش هایی بر لب دریا کشید

گُفتَمَش تصویری از لیلی و مجنون بکش

عکس حیدر در کنار حضرت زهرا کشید

گُفتَمَش بر روی کاغذ عشق رو تصویر کن

در بیابان بلا تصویری از سقّا کشید

گُفتَمَش سختیُ  دردُ   آه   کُشته حاصِلم

گریه کردُ آهی کشیدُ 

تصویر زینب کبری کشید

داستان مردي که به زيارت امام حسين عليه السلام نمي‌رفت ...

شخصي از بزرگان هند به قصد مجاورت کربلاي معلّي به اين شهر آمد و مدت شش ماه در آنجا ساکن شد و در اين مدت داخل حرم مطهر نشده بود و هر وقت زيارت حضرت امام حسين عليه السلام را اراده مي‌کرد، بر بام منزل خود رفته، به آن حضرت سلام مي کرد و او را زيارت مي‌نمود؛ تا اين که سرگذشت او را به «سيد مرتضي»که از بزرگان آن عصر و مرسوم به «نقيب الاشراف» بود رساندند.

سيد مرتضي به منزل او رفت و در اين خصوص او را سرزنش نمود و گفت: «از آداب زيارت در مذهب اهل‌بيت عليه السلام اين است که داخل حرم شوي و عقبه و ضريح را ببوسي. اين روشي را که تو داري، براي کساني است که در شهرهاي دور مي‌باشند و دستشان به حرم مطهر نمي‌رسد.»

آن مرد چون اين سخن را شنيد گفت: «اي نقيب الاشرف» از مال دنيا هر چه بخواهي از من بگير و مرا از رفتن معذور دار.

هنگامي که سيد مرتضي سخن او را شنيد بسيار ناراحت شد و گفت: «من که براي مال دنيا اين سخن را نگفتم؛ بلکه اين روش را بدعت و زشت مي‌دانم و نهي از منکر واجب است.»

وقتي آن مرد اين سخن را شنيد، آه سردي از جگر پر دردش کشيد. سپس از جا برخاست و غسل زيارت کرد و بهترين لباسش را پوشيد و پا برهنه و با وقار از خانه خارج شد و با خشوع و خضوع تمام، نالان و گريان متوجه حرم حسيني گرديد تا اين که به در صحن مطهر رسيد .

نخست سجده شکر کرد و عتبه صحن شريف را بوسيد. سپس برخاست و لرزان، مانند جوجه گنجشکي که آن را در هواي سرد در آب انداخته باشند، بر خود مي‌لرزيد و با رنگ و روي زرد، همانند کسي که يک سوم روحش خارج گشته باشد، حرکت مي‌کرد تا اين که وارد کفش کن شد. دوباره سجده شکر به جا آورد و زمين را بوسيد و برخاست و مانند کسي که در حال احتضار باشد داخل ايوان مقدس گرديد و با سختي تمام خود را به در رواق رسانيد.

چون چشمش به قبر مطهر افتاد، نفسي اندوهناک بر آورد و مانند زن بچه مرده، ناله جانسوزي کشيد. سپس به آوازي دلگداز گفت: «اَهَذا مَصرَعُِِِ سيدُالشهداء؟ اَهَذا مَقتَلُ سيدُالشهداء؟ ؛ آيا اينجا جاي افتادن امام حسين عليه السلام است؟ آيا اينجا جاي کشته شدن حضرت سيدالشهداء است؟»

پس فرياد کشيد و نقش زمين شد و جان به جان آفرين تسليم نمود و به شهيدان راه حق پيوست.»